Adam (ayağa kalkar, ona doğru bir adım atar – yer çekimi burada dengesiz, adımları yankılanır):
“Ağırlık hissetmiyorum. Ama senin yanında… evren kamburlaşıyor sanki.”

Kadın (ellerini havaya açar, parmaklarından enerji kıvılcımları saçılır):
“Bende bir güç var. Adını koyamıyorum. Dokunsam yakarım, dokunmasam donarım.”

Adam (ellerini uzatır, avuç içleri yukarı dönük):
“Yak beni. Donma pahasına.”

Kadın (dokunmaz, sadece bakışları – mozaikler kıpkırmızı yanar):
“Dokunmadan da yanar mı insan?”

Adam (fısıldar, sesi istasyonun tüm duvarlarında çoğalır):
“En çok öyle yanar.”

#cormsor #aiuretim